Flutt í Neskirkju á pálmasunnudegi.
Guðspjall: Mark 14.3-9.
Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi. Amen.
Í dag er hátíð í Neskirkju, pálmasunnudagur, er kirkjudagur Neskirkju, en kirkjan var vígð á þessum degi árið 1957 af Ásmundi Guðmundssyni, þáverandi biskupi. Nessókn var stofnuð árið 1940 og fjórum árum síðar var efnt til samkeppni um hönnun kirkjunnar. Þar bar teikning Ágústar Pálssonar sigur úr býtum. Teikning hans þótti nýstárleg, enda var hönnun kirkjunnar afar ólík því sem fólk átti að venjast á þessum árum og tók mið af þeim öru breytingum sem þá áttu sér stað hér á landi. Það var vilji allra sem að hönnun og byggingu kirkjunnar komu að kirkjan yrði í senn fallegur helgidómur, sem sómi væri af, og jafnframt að hér ætti nærsamfélagið heimili.
Það tók rúman áratug að reisa kirkjuna og kom fjöldi fólks að því verki. Vegna mikillar vinnu öflugra sjálfboðaliða njótum við Vesturbæingar þess að eiga fallega kirkju sem setur svip sinn á samfélag okkar. Það var því mikill hátíðisdagur þegar kirkjan var loks vígð og mynduðust raðir fyrir utan kirkjuna tveimur klukkustundum fyrir athöfnina. Áætlaði blaðamaður Morgunblaðsins að 800 manns hefðu komið saman í kirkjunni þennan merka dag. Færri komust að en vildu og varð fjöldi fólks frá að hverfa.
Þannig er það á hátíðisdögum, færri komast að en vildu. Það er fátt skemmtilegra en að mæta til veislu og hátíðahalda. Við mætum prúðbúin og glaðleg til veislu. Þessa dagana eru fermingar að hefjast og þá er heldur betur hátíð. Í gær fermdust hér í Neskirkju 43 ungmenni í tveimur athöfnum. Eftir athafnir gærdagsins gerðu þau sér glaðan dag með fjölskyldum sínum og vinum til að marka þessum mikilvægu tímamótum sérstöðu.
Það er sannarlega gleðiefni hversu mörg ungmenni velja enn í dag að fermast í kirkjunni og þannig lýsa því yfir að þau vilji fylgja Jesú Kristi. Því ber svo sannarlega að fagna, því við lifum í veröld þar sem ekki er sjálfsagt að ungt fólk láti sér boðskap Jesú varða. Engu að síður þurfum við mannfólkið jafnmikið á Jesú að halda og áður. Því þótt margt hafi breyst síðan Jesús gekk fyrst um landið helga, þá hefur þörf okkar fyrir Guð, fyrir trú og fyrir tilgang ekki horfið.
Pálmasunnudagur markar upphaf kyrruviku, eða dymbilviku. Sem hefst með frásögunni af innreið Jesú í Jerúsalem við upphaf páskahátíðarinnar. Í Biblíunni segir frá því hvernig fólkið fyllti götur borgarinnar til að fagna Jesú þegar hann kom til borgarinnar ríðandi á asna. Fólkið hafði heyrt um Jesú. Það hafði heyrt hvað hann kenndi um Guð, lífið og tilveruna, og um kraftaverk hans. Þess vegna fagnaði fólkið honum eins og sigursælum konungi. Það lagði klæði sín og pálmagreinar á veginn sem hann kom eftir og hrópaði: „Hósanna, syni Davíðs! Blessaður sé sá sem kemur í nafni Drottins! Hósanna í hæstum hæðum.“ Fólkið fagnaði Jesú og það var hátíðarstemning í borginni því Jesús, konungurinn sem beðið hafði verið eftir, var kominn. Hann var samt ekki sá konungur sem fólkið átti von á. Hann var ekki sá konungur sem fólkið vildi, heldur sá konungur sem fólkið þarfnaðist. Jesús er ekki eins og hver annar konungur sem kemur til að knésetja óvini sína með valdi. Jesús er frelsari sem gefur sjálfan sig þeim sem þarfnast hans mest.
Þegar Jesús kom til borgarinnar helgu var hátíð og líklega komust færri að en vildu til að fagna honum. Fólkið fagnaði Jesú án þess að skilja til fulls hver hann væri. Fólkið vildi frelsara sem myndi brjóta á bak aftur vald kúgaranna. Það vildi einhvern sem myndi sigra óvini þeirra og gera jafnvel þau sjálfa voldug. En Jesús var annars konar konungur. Hann kom til að bera krossinn alla leið til Golgata.
Stuttu síðar var Jesús staddur á heimili manns sem guðspjallamaðurinn kallar Símon líkþráa. Það er margt sem bendir til þess að leiðir Símonar og Jesú hafi áður legið saman. Hann, líkt og aðrir sem mættu Jesú, hafði fengið bót meina sinna. Jesús mætti Símoni á jaðri mannlífsins, en nú bauð Símon til veislu. Hann var ekki lengur á jaðrinum. Vegna Jesú fá þau sem eru utanveltu sæti við borðið. Sá sem er niðurbrotinn er reistur við á ný. Þannig er Jesús. Hann er ekki herkonungur sem beitir valdi eða ofríki, heldur sá sem sér hina særðu, læknar hina brotnu og reisir við hina niðurbeygðu. Hann er sá sem við þörfnumst, ekki endilega sá sem við vildum.
Á meðan Jesús og aðrir gestir sátu til borðs gekk kona inn í húsið. Hún hafði meðferðis alabastursbuðk með ómenguðum, dýrum nardussmyrslum. Hún braut buðkinn og hellti smyrslunum yfir höfuð Jesú. Margir viðstaddra urðu hneykslaðir á þessu. Lærisveinarnir og aðrir gestir skildu ekki hvað konan vildi með þessu, líkt og fólkið sem fagnaði Jesú stuttu áður skildi ekki hvers konar konungur hann væri. Smyrslin voru dýrmæt og viðstöddum fannst að konan hefði ekki átt að sóa þeim með þessum hætti. Vinir Jesú, lærisveinar hans, sáu ekki og skildu ekki það sem konan gerði.
Konan skildi, og Jesús sá það. Hann sá trú hennar, innsæi hennar og kærleika hennar til sín. Jesús hafði ítrekað reynt að segja lærisveinum sínum að hann ætti eftir að verða framseldur og deyja í höndum valdhafanna. En þeir vildu ekki trúa honum, því slíkan konung vildu þeir ekki. En það var einmitt þannig konungur sem þeir þörfnuðust. Konan smurði líkama hans fyrir fram til greftrunar, eins og samtímavenjur gerðu ráð fyrir. Áður en lærisveinarnir skildu hvers þeir þörfnuðust, áður en mannfjöldinn áttaði sig á því hver Jesús væri í raun og áður en krossinn var reistur á Golgata, þá opinberaði konan með kærleiksverki sínu hver Jesús væri og hvert hann stefndi.
Gjöf konunnar er stórkostleg vegna þess að hún speglar gjöf Jesú. Hún gefur meira en nokkur gat krafist af henni og það gerir hún af kærleika. Gjöf hennar er sannarlega stór, en Jesús gefur meira. Hann gefur ekki aðeins dýrmæt smyrsl, heldur gefur hann sjálfan sig. Hann heldur engu eftir fyrir sig, hann gefur líf sitt allt. Þess vegna er krossinn kjarni kristinnar trúar því þar sjáum við ósigrandi kærleika Guðs í Jesú Kristi að verki. Þegar við horfum á krossinn sjáum við bæði alvöru mannlegs lífs og enn frekar hvað Guð hefur gert fyrir okkur í Jesú. Á krossinum birtist ekki það sem við töldum okkur vilja, heldur það sem við raunverulega þörfnumst fyrirgefningu og líf.
Þegar Jesús kom til Jerúsalem fagnaði fólkið honum. Jesús kom í hús Símonar líkþráa og fólkið undraðist vegna orða hans. Og Jesús kemur til okkar enn í dag og kallar okkur til fylgdar við sig og sitt málefni. Ekki aðeins þegar okkur hentar eða þegar hann staðfestir skoðanir okkar, heldur líka þegar hann snýr öllu á hvolf og kennir okkur að sjá náungann ekki eftir mælikvörðum heimsins heldur í ljósi miskunnar Guðs. Einmitt það er köllun kirkjunnar og köllun okkar sem viljum leitast við að fylgja honum. Ekki að fylgja breytilegum tískustraumum, heldur að fylgja Jesú Kristi, hinum krossfesta og upprisna, sem elskar, sem frelsar, sem fyrirgefur og gefur okkur sjálfan sig.
Konan gaf það sem virtist of mikið. Það var sóun í augum samferðafólks hennar. En í augum Guðs er kærleikur aldrei sóun. „Gott verk gerði hún,“ segir Jesús, „og vegna þess verður hennar minnst hvar sem fagnaðarerindið er boðað.“ Vitnisburður konunnar með smyrslin er vitnisburður um trú sem gefur, trú sem er grundvölluð á kærleika Guðs til okkar. Þess vegna komum við saman í kirkjunni til að heyra Guðs orð, til að mæta Jesú Kristi í orði Guðs, til að taka á móti gjöf náðarinnar í brauði og víni, og heyra hver hann er og hvað hann hefur gert fyrir okkur.
Dýrð sé Guði, föður --- syni og heilögum anda, svo sem var í upphafi, er enn og verða mun um aldir alda. Amen.
Takið postullega blessun: Náð Drottins vors Jesú Krists, kærleikur Guðs og samfélag heilags anda sé með yður öllum. Amen.
